پرتره در بین نقاشان معاصر بسیار کمتر شده ، من در پرتره هایم قصد داشتم خودم را پیدا کنم و به انسانها نشان دهم که در این ریتم دردناک زندگی ، چگونه به نظر می رسم .

پرتره هایم در ابتدا ذهنی بود و از همان ابتدا ناخواسته سلف پرتره بود ، بعد ها برا ی دیدن حالتهای مختلف صورتم از آیینه کمک گرفتم و بعد ها برای راحتی بیشتر هنگام کار دنبال فیگور انسانی گشتم تا بتوانم از زوایای گوناگون او را به تصویر بکشم . اما متاسفانه کسی را پیدا نکردم که بتواند ساعتها به عنوان مدل ، ثابت بنشیند . بنابراین تصمیم گرفتم از خودم عکا سی کنم  و سپس با استفاده از عکس حالتها و حس هایی را که می خواستم روی بوم بیاورم . کارهایم در یک دوره از حالت دفرمه خارج شد و طراحی اجزاء صورت و تناسبات آن بیشتر شد اما رنگهایم همچنان شخصی ماند و به واقعیت نزدیک نشد . چرا که تصویری که من در درونم از خودم می دیدم آبی بود و این همان آرامشی بود که به آن احتیاج داشتم .

 پرتره با لکه های آنالیز شد ه، تنالیته های رنگ آبی به روی صورت ، استعاره از انسان ترک خرده است که با یک تلنگر مانند شیشه خرد شده و می ریزد. انجماد آخرین تابلویی که با رنگ آبی به تصویر کشیدم  لکه ها راز حالت آنالیز شده خارج و در فضا رها کردم و با آوردن رنگ سفید به آن حالت انجماد را نشان دادم .وجود  انار قرمزی که باز نشده و وضعیت دانه های آن معلوم نیست نماد زوایایه پنهان وجود آدمی ست و چشمان پرتره که از شدت  تفکر خیره مانده  حالت استیسال را نشان میدهد. سعی کردم تمام حس خود را در آن نشان دهم و این اثر جزو  یکی از دوست داشتنی ترین آثارم است .